ΒΟΤΑΝΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΣΤΙΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

O Ιπποκράτης θεωρείται μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες στην ιστορία της Ιατρικής. Γνωστός ως «ο πατέρας της Ιατρικής», ήταν ο μέγιστος παθολόγος της εποχής του. Γεννήθηκε στην Κω περίπου το 460 π.Χ. και θεωρείται  ο πρώτος παθολόγος...  σήμερα οι γιατροί σε ολόκληρο τον κόσμο δίνουν τον «όρκο του Ιπποκράτη» για την απόκτηση του πτυχίου τους. Χρησιμοποιούσε φυτά και βότανα, γιατί πίστευε βαθιά στη δύναμη της φύσης. Μάλιστα από τα περίπου 256 φυτά που είχε επιλέξει, αρκετά αποτελούν τη βάση σύγχρονων φαρμάκων. Για την προμήθεια των φυτικών δρογών συνεργαζόταν με βοτανολόγους, οι οποίοι ονομάζονταν «ριζοτόμοι». Στην εποχή του θεωρούσε ως άριστο ριζοτόμο κάποιον Κρατεύα απ' τον οποίο προμηθευόταν βότανα. Μελέτησε την ανθρώπινη φύση, το σώμα και τη λειτουργία του, αλλά και την επίδραση, που έχει το κλίμα και το περιβάλλον στην υγεία. Αναφέρουν ότι 147 φυτικές δρόγες (ρίγανη, μάραθο, κύμινο, δάφνη, γλυκάνισο, σαφράνι, γλυκόριζα, υπερικό...)  χρησιμοποιούσε ο Ιπποκράτης για να θεραπεύει γυναικείες παθήσεις.

Αγριοτριανταφυλλιά

Ο Ιπποκράτης τη χρησιμοποιούσε ως κατάπλασμα στα οιδήματα και στις φλεγμονές, καθώς και ως εμμηναγωγό. Σήμερα το έγχυμα των πετάλων της αγριοτριανταφυλλιάς είναι διουρητικό και καταπραϋντικό των νεύρων, ωφέλιμο στην αντιμετώπιση της αϋπνίας, της δυσκοιλιότητας και της χρόνιας εντερίτιδας. Το έγχυμα από τα φύλλα της είναι φάρμακο για τη διάρροια και τις πέτρες στα νεφρά. Oι καρποί θεωρείται ότι έχουν διουρητική, αναζωογονητική και βιταμινούχο δράση. Το αφέψημα των πετάλων είναι τονωτικό και καθαρτικό. Το αφέψημα από τους καρπούς βοηθά στην αντιμετώπιση της αϋπνίας και της εντερίτιδας, ενώ με εξωτερικές πλύσεις συμβάλλει στη θεραπεία οφθαλμολογικών φλεγμονών.

Μάραθος

Oι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν «μάραθρον» (τ’ όνομά του οφείλεται στο ότι φύτρωνε στο Μαραθώνα) και το θεωρούσαν σύμβολο επιτυχίας. O Πλίνιος το αναφέρει σε συνταγές του, ενώ πίστευε ότι τα φίδια έτρωγαν μάραθο για να αλλάζουν δέρμα. Το 10ο αιώνα συνδέθηκε με τη μαγεία, ενώ την περίοδο του Μεσαίωνα ταυτίστηκε με το αδυνάτισμα, γιατί πίστευαν ότι οι σπόροι του έκοβαν την όρεξη. Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη ήταν κατάλληλο για τους πόνους της μήτρας, τη μητρορραγία κι ότι βοηθά στη σύλληψη παιδιού. O μάραθος λένε ότι αυξάνει το γάλα στις θηλάζουσες μητέρες, ενώ χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό και τον αρωματισμό του στόματος, είναι ευεργετικός για τα μαλλιά και αντιρυτιδικός. Ακόμη κατάλληλος για τους πόνους των ματιών, την κυστίτιδα, τα αρθριτικά. Ο μάραθος σήμερα έχει αποδειχτεί ότι προφυλάσσει από τη γρίπη, το βήχα, τον κοκίτη, το άσθμα, τις στομαχικές διαταραχές, τη ναυτία και τους κοιλιακούς πόνους των παιδιών. Oι σπόροι του βοηθούν την πέψη των μωρών. 

Δάφνη

Στην Ελλάδα η δάφνη αναφέρεται ήδη από την εποχή του Oμήρου ως ιερό δέντρο, αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα. Από τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε σε καταστάσεις υστερίας και θεωρείτο ότι διευκολύνει τον τοκετό. Σήμερα πίνεται ως αφέψημα ή έγχυμα κατά των εντερικών προβλημάτων. Είναι γνωστό ότι το αιθέριο έλαιό της είναι αντισηπτικό και μυκητοκτόνο, θεωρείται ισχυρό αναλγητικό και έχει σπασμολυτική δράση. Πρώτα οι Έλληνες και έπειτα οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να στεφανώνουν με κλαδιά δάφνης τους νικητές των αγώνων...  και μέχρι σήμερα η δάφνη ταυτίζεται με τη νίκη, τη δόξα και την υπεροχή.

Μυρτιά

Στις μέρες μας χρησιμοποιείται στην περίπτωση πονόδοντου, συνιστάται για τη θεραπεία των φλεγμονών και των μολύνσεων του γαστρεντερικού συστήματος, ενώ το έλαιό της έχει αντισηπτικές ιδιότητες. Από τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε για τις πλύσεις της ευαίσθητης περιοχής των γυναικών, ενώ ο χυμός από τα βρασμένα φύλλα της θεωρείτο ότι διευκόλυνε τον τοκετό. Η αρχαία Μύρτος ήταν αφιερωμένη στη θεά Αφροδίτη και αποτελούσε σύμβολο παρθενίας. Oι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν μύρτινα στεφάνια στις διάφορες θυσίες.

Ιεροβότανο

Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη το χρησιμοποιύσαν ατά της στείρωσης. Ως έγχυμα είναι εφιδρωτικό και διεγερτικό της λειτουργίας του συκωτιού, της πέψης και του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ χρησιμοποιείται και για την αντιμετώπιση του πυρετού. Συμβάλλει στην απορρόφηση τροφών από τον οργανισμό και θεωρείται κατάλληλο για την αντιμετώπιση του πονοκεφάλου, της εξάντλησης, του άγχους και της αϋπνίας. Ως κατάπλασμα είναι κατάλληλο για μώλωπες, εξαρθρώσεις και τσιμπήματα εντόμων. Σήμερα πλύσεις με το έγχυμα συστήνονται για στοματικά έλκη και αδύναμα ούλα.

Μαντζουράνα

Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε τη μαντζουράνα ως καθαρτικό, ενώ σήμερα ως αναλγητικό σε μυϊκούς πόνους, διαστρέμματα και νευραλγίες. Οι αρχαίοι Έλληνες στεφάνωναν με αυτό νιόπαντρα ζευγάρια ως σύμβολο ευτυχίας και στην Κρήτη το φορούσαν οι ηγέτες ως σύμβολο τιμής. Χρησιμοποιήθηκε στη μαγειρική ως καρύκευμα, ρόφημα και θερμό επίδεμα για την ανακούφιση των μυϊκών πόνων. Επίσης οι αρχαίοι πρόγονοι μας πίστευαν ότι αν ένα κορίτσι βάλει στο κρεβάτι της μαντζουράνα, η Αφροδίτη θα της αποκαλύψει το μελλοντικό της σύζυγο.

Μανδραγόρας

Έχει αναισθητική δράση, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ως σύμβολο της αναισθησιολογίας. Λέγεται και καλάνθρωπος, επειδή το σχήμα της ρίζας του θυμίζει ανθρώπινη μορφή, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και ως (ψυχότροπο) ναρκωτικό. Μάλιστα, πιστεύεται ότι σε μεγάλη δόση προκαλεί παράνοια. Χρησιμοποιήθηκε από τον Ιπποκράτη ως αναισθητικό και ισχυρό εμμηναγωγό. Το αφέψημα της ρίζας του θεωρήθηκε ιδανικό σε περιπτώσεις μανιοκατάθλιψης. Στις μέρες μας ως κατάπλασμα, με τη χρήση των φύλλων και της ρίζας του, είναι αναλγητικό των ρευματικών και αρθριτικών πόνων. Παράλληλα ως αφέψημα βοηθά στην αντιμετώπιση δερματικών διαταραχών και ελκών.

Κέδρος

Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε ως αναλγητικό μετά τον τοκετό και εναντίον της μητρορραγίας. Σήμερα ως έγχυμα είναι κατάλληλο για τις στομαχικές διαταραχές, τα κρυολογήματα και τη δυσμηνόρροια. Καταπραΰνει τα νεύρα και δρα κατά των κολικών και των προβλημάτων της ουροδόχου κύστεως. Επίσης ως αφέψημα, βοηθά την πέψη, λειτουργεί ως διουρητικό, αιμοκαθαρτικό και τονωτικό όλων των λειτουργιών του οργανισμού. Λένε ότι εντριβές με το χυμό των καρπών του ανακουφίζουν από τις ισχιαλγίες. Εξωτερικά χρησιμοποιείται με πλύσεις ως απολυμαντικό και αντισηπτικό.

Ροδιά

Η Ροδιά από τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε ως αντιεμετικό και αιμοστατικό. Σήμερα ως αφέψημα με τη χρήση των ανθών του είναι τονωτικό και στυπτικό, ενώ με πλύσεις του στόματος δρα κατά της ουλίτιδας. O χυμός του ροδιού δίνεται σε περιπτώσεις πυρετού και προβλημάτων του ουροποιητικού συστήματος. Θεωρείται ότι έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Φασκόμηλο

Από τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε για πνευμονικά νοσήματα και ως αναλγητικό της μήτρας. Σήμερα ως έγχυμα, αποτελεί εξαιρετικό φάρμακο για το κρυολόγημα, τη λαρυγγίτιδα και την αμυγδαλίτιδα. Διεγείρει την πέψη, τονώνει το νευρικό σύστημα και σταματά την εφίδρωση. Βοηθά σε περιπτώσεις αμηνόρροιας και επώδυνης περιόδου. Oι κομπρέσες του ανακουφίζουν και επουλώνουν κοψίματα, τραύματα και πληγές, ενώ πλύσεις με το έγχυμα καταπολεμούν την πιτυρίδα. Το αιθέριο έλαιό του είναι αντισηπτικό, δρα κατά των βακτηρίων και των μυκήτων, ενώ σε χαμηλή δόση είναι διεγερτικό και αποτελεσματικό κατά της αρθρίτιδας. Ακόμη ως αφέψημα είναι διουρητικό και αποτοξινωτικό, που ενδείκνυται για τη θεραπεία της αρθρίτιδας.

Δυόσμος

Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη χρησιμοποιήθηκε ως καθαρτικό της μήτρας. Σήμερα ως έγχυμα, έχει δράση αντισπασμωδική, εφιδρωτική, καταπραϋντική, ηρεμιστική και χωνευτική, ενώ συστήνεται για ναυτία, δυσπεψία, ημικρανία, κολικό, πυρετό, σπασμούς, κράμπες και πέτρες στη χολή. Ως κατάπλασμα  ανακουφίζει από τους ρευματισμούς και τις νευραλγίες, ενώ δρα κατά ορισμένων δερματοπαθειών. Μειώνει το πρήξιμο του στήθους κατά το θηλασμό. Ενώ ως αιθέριο έλαιο  χρησιμοποιείται με εντριβές για να ανακουφίσει από τον πονοκέφαλο, τον πυρετό και τους πόνους της περιόδου. Με εισπνοές βοηθά στη ρινική αποσυμφόρηση και με πλύσεις δρα κατά των δερματικών φλεγμονών, της φαγούρας, των εγκαυμάτων και των τσιμπημάτων από κουνούπια.

147 φυτικές θεραπευτικές δρόγες του Ιπποκράτη αλφαβητικά:

Αβρότονο, αγριοκυδωνιά (ως εμμηναγωγό, παυσίπονο της μήτρας και για υποκαπνισμούς), αγριελιά (για πλύσεις γεννητικών οργάνων), αγριοσέλινο (ως εμμηναγωγό για την αποβολή του πλακούντα ή του νεκρού εμβρύου), αγριόσυκα (για περιπτώσεις φλεγμονής της μήτρας), αίρα η μεθυστική, ακακία η αιγυπτιακή, αμύγδαλα πικρά, άμωμο, ανεμοκλάδι, ανεμώνη, άνηθο το βαρύοσμον, άνθεμο χλωρό, άνθος αμπέλου (ως αντισηπτικό τραυμάτων), αντράκλα, απήγανος, άρκευθος, αρμυρίκη, άρο, αρτεμισία.

Βάκκαρη, βατόμουρα κατά της αιμορραγίας, βατράχιο, βελανίδι, βλίτο, βοάνθεμο, βουκέρας, βούπρηστη, βούρλο, βρουβί, βρύα θαλασσινά, βρυωνία, βρυωνία λευκή.

Γαϊδουράγκαθο, γαλατσίδα, γερούλι, γλυκάνισος (ως κολπικό υπόθετο), γλυκόριζα.

Δαύκος, δάφνη, δενδρολίβανο, δίκταμο, δρακόντιο, δρυοπτερίδα.

Ελένιο, ελιά, ελλέβορος, έρπυλος, ευάνθεμο.

Θαψία, θλάσπη.

Ιππομάραθο, ιπποσέλινο, ίρις, ιτιά.

Καλάμι αρωματικό, καλαμίνθη, κανέλα, κάρδαμο, καρύδι, κασσία, κέδρος, κικίδα, κίστος, κισσός, κνήκος, κολοκυθιά, κόμμι, κόνυζα, κουφοξυλιά, κρήθμο, κρινάνθεμο, κυδώνι, κυκλάμινο, κύμινο, κυνόροδα, κύπειρος, κώνειο.

Λεύκα, λιβάνι, λινάρι, λούπινα, λυγαριά, λωτός.

Μάννα, μαγκούτα, μαντζουράνα, μάραθο, μελάνθιο, μελιά, μίσυ, μολόχα, μουριά, μύρτο.

Νάρδος.

Ολοκωνίτιδα, οποβάλσαμο.

Παιονία, παλουριά, πάνακες, παπαρούνα, παρθένιο, πευκέδανο, πικρόριζα, πόλιο, πολύκαρπο, πολύκνημο, πολυτρίχι, πράσιο, πράσο, πρόμαλο.

Ρίγανη, ρίζα λευκή, ριζάρι, ρόβη, ροδιά.

Σαπουνόχορτο, σαφράνι, σέσελι, σίναβρο, σίσαρο, σκαρόχορτο, σκόρδο, σκυλλόβρουβα, σμύρνα, σπανάκι άγριο, σπαράγγι (ως συλληπτικό), σπόρος στρογγυλός, σταυροβότανο, σταφυλίνος, σχίνος, σχοίνος.

Τηλέφειο, τράγιο, τριβόλι.

Υπερικό, υποκυστίδα, ύσσωπος.

Φασκομηλιά, φιδόχορτο, φιλίστιο, φλισκούνι, φλόμος.

Χαλβάνη, χρυσόξυλο.

Ψωρίαση ελιάς.

Ο Ιπποκράτης ασχολήθηκε επισταμένως με τη Μαιευτική και τη Γυναικολογία κάνοντας αρκετά ακριβή ανατομική περιγραφή των γεννητικών οργάνων της γυναίκας. Διέκρινε τις ανδρικές από τις γυναικείες ασθένειες και χρησιμοποιούσε τα βότανα αυτά για την παρασκευή φαρμάκων ως κολπικά υπόθετα, ως καταπλάσματα, για υποκαπνισμούς, ενέματα, αλοιφές, αφεψήματα...  κι αντιμετώπιζε φλεγμονές των γεννητικών οργάνων, θεράπευε μητρορραγίες, καταπράϋνε τους πόνους των ασθενών του.

υπερτροφές

Υπάρχουν κάποιες υπερτροφές, που κάνουν καλό μειώνοντας τη χοληστερόλη, δυναμώνουν τα λεπτά αιμοφόρα αγγεία, χαμηλώνουν τη πίεση, βελτιώνουν τον έλεγχο της γλυκόζης... και φυσικά είναι καλό να τις τρώνε τακτικά οι διαβητικοί. 

Αμύγδαλα

Ιδανικό είναι να τρώτε μια χούφτα αμύγδαλα κάθε μέρα...αν όχι ολόκληρα, αλέστε τα (περίπου 70 γραμ.) και προσθέστε τα στα δημητριακά. Τα αμύγδαλα μειώνουν τη χοληστερόλη LDLκαι αυξάνουν τη χοληστερόλη HDL, αποτρέποντας βλάβες των αρτηριών και μειώνοντας τον κίνδυνο για στεφανιαία νόσο και εγκεφαλικό.

Μακαντάμια

Τρώτε μια χούφτα σαν σνακ ή ρίξτε τα σε δημητριακά, επιδόρπια, σαλάτες...  Το λάδι τους είναι εξαιρετικό στα ντρέσινγκ. Επίσης χαμηλώνει την αυξημένη χοληστερόλη και μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου, αφού είναι η πλουσιότερη πηγή μονοακόρεστου λίπους (81% του ελαίου τους είναι μονοακόρεστο).

Ψευδοκολοκάσια (κόνδυλοι ηλίανθου)

Επιστημονικώς Jerusalem artichoke, τα ψευδοκολοκάσια περιέχουν ένα ένζυμο, που λέγεται ινουλάση και ένα σάκχαρο, την ινουλίνη, που αποτελείται από μονάδες φρουκτόζης, που προσδίδουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Βοηθούν στη σταθεροποίηση των επιπέδων γλυκόζης, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με τροφές με υψηλότερο γλυκαιμικό δείκτη. Ταιριάζουν σε ραγού ή ως λαχανικό για κύριο γεύμα. Απλώς βράζονται αφού τα ξεφλουδίσετε, ρίχνετε μικρή ποσότητα χυμό λεμονιού ή πιπέρι.... 

Σοκολάτα

Γνωστή ως πηγή αντιοξειδωτικών φλαβονοειδών. Προτιμήστε τη μαύρη σοκολάτα (τουλάχιστον 70% στερεά κακάο) γιατί έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε κακάο και λιγότερη γλυκόζη από όλες τις άλλες σοκολάτες. Η μαύρη σοκολάτα μπορεί να μειώσει τη πίεση και να αυξήσει την αντίσταση στην ινσουλίνη αν έχετε διαβήτη Τύπου 2. Μπορείτε να τρώτε κάθε μέρα (40-50 γρ) κι αν προσπαθείτε να χάσετε βάρος προσμετρήστε τις θερμίδες της σοκολάτας μέσα στη συνολική ποσότητα ημερησίως.

Μήλα

Μπορείτε να τρώτε μήλα σκέτα ή να τα ρίχνετε σε σαλάτες. Ανακατέψτε ψιλοκομμένα μήλα με χυμό λεμονιού για να μη μαυρίζουν. Ιδιαίτερα στα άτομα με προβληματική ανοχή στη γλυκόζη, τα φλαβονοειδή προστατεύουν από τις προοδευτικές βλάβες στα κύτταρα, που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας. Τα μήλα είναι από τις πλουσιότερες πηγές αντιοξειδωτικών φλαβονοειδών και επίσης αν και περιέχουν πολλή φρουκτόζη, ο γλυκαιμικός δείκτης τους είναι σχετικά χαμηλός κι αυτό σημαίνει ότι δεν προκαλούν απότομη αύξηση της γλυκόζης. 

Κανέλα

Η συστηματική κατανάλωση κανέλας μειώνει τη γλυκόζη στο αίμα. Επίσης βελτιώνει τα επίπεδα των ανθυγιεινών λιπιδίων του αίματος, που συνδέονται με το διαβήτη. Περιέχει ένα ενεργό συστατικό, το MHCP, που μιμείται τη δράση της ινσουλίνης. 

Σταφύλια

Επίσης πλούσια πηγή αντιοξειδωτικών ουσιών, με σημαντικότερη την ρεσβερατρόλη, που μειώνει τη πίεση και αποτρέπει τις βλάβες στις αρτηρίες. Οι ενώσεις, που υπάρχουν στα κόκκινα σταφύλια μπορεί να αυξήσουν την παραγωγή ινσουλίνης, αν έχει κάποιος διαβήτη Τύπου 2. Εκτός από σνακ, πίνετε φρεσκοστυμμένο χυμό σταφυλιών. 

Τζίντζερ

Περιέχει μια ωφέλιμη ουσία, την τζιντζερόλη, που μειώνει τη πήξη του αίματος, ενισχύει τη κυκλοφορία και ελαττώνει τη πίεση. Έρευνες έδειξαν ότι το τζίντζερ αυξάνει την έκκριση ινσουλίνης και τη πρόσληψη γλυκόζης από τα λιποκύτταρα. Προκαταρκτικές έρευνες έχουν δείξει ότι μπορεί επίσης να μειώνει τις νεφρικές βλάβες, που συνδέονται με το διαβήτη. Ψιλοκόψτε κάθε ρίζα τζίντζερ και προσθέστε σε στιρ-φράι λαχανικών. Επίσης ρίξτε την σε καροτόσουπα ή σε λάχανο τουρσί για πρόσθετη πικάντικη γεύση. Ακόμη το τζίντζερ συνδυάζεται καλά με το σκόρδο.... που με τη σειρά τους ανακατεύονται ιδανικά με το ρύζι.

Γκρέιπφρουτ

Πλούσιο σε αντιοξειδωτικά, αλλά πρέπει να το αποφεύγετε αν παίρνετε ορισμένα φάρμακα, ανάμεσά τους και οι στατίνες. Τόσο το κόκκινο όσο και το λευκό γκρέιπφρουτ μειώνουν τη χοληστερόλη LDL (7% το λευκό και 15% το κόκκινο). Μειώνουν τα τριγλυκερίδια (κατά 5% το λευκό και 17% το κόκκινο). Δηλαδή το κόκκινο γκρέιπφρουτ περιέχει περισσότερα φλαβονοειδή και ανθοκυανίνη από το λευκό!  Τρώτε για ορεκτικό στο κύριο γεύμα ή στο πρωινό... Ρίξτε το σε φρουτοσαλάτες ή πιείτε τον φρεσκοστυμμένο χυμό του!

Ρόδι

Ασυνήθιστα πλούσια πηγή αντιοξειδωτικών, όπως οι πολυφαινόλες και η ανθοκυανίνη. Φτιάξτε το δικό σας χυμό και ρίξτε τα σπυριά ροδιού σε σαλάτες και φαγητά. Ο χυμός του ροδιού μειώνει τη χοληστερόλη LDL και μπορεί να χαμηλώσει τη συστολική πίεση κατά 5% αν το πίνετε καθημερινά.

Ακτινίδια

Πλούσια πηγή βιταμίνης C κι άλλων αντιοξειδωτικών. Ρίξτε τα ακτινίδια σε σαλάτες και φρουτοσαλάτες, κάντε τα πολτό... Η καθημερινή κατανάλωση τους μειώνει τα τριγλυκερίδια και τον κίνδυνο θρόμβων. Μια διατροφή πλούσια σε βιταμίνη C μπορεί να αποτρέψει τη στεφανιαίο νόσο και τα εγκεφαλικά επεισόδια, καθώς και τον καταρράκτη....

Μπαχαρικά

Τα μπαχαρικά έχει αποδειχτεί ότι περιέχουν μια σειρά από έλαια και αντιοξειδωτικά....  Μένει να βρείτε τις συνταγές!  Λένε πως η τριγωνέλλα, το κάρι, η χρυσόριζα, το κύμινο, ο κορίανδρος, οι σπόροι σιναπιού.... μειώνουν τα επίπεδα της γλυκόζης και έχουν πολλές ευεργετικές ιδιότητες.

Ελαιόλαδο

Μαγειρεύετε με ελαιόλαδο και χρησιμοποιείστε το στις σαλάτες! Μελέτες έχουν δείξει ότι μια διατροφή πλούσια σε ελαιόλαδο μειώνει τη πίεση και τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου κατά 25%. Το ελαιόλαδο είναι καλή πηγή μονοακόρεστου λίπους και αντιοξειδωτικών, όπως η βιταμίνη Ε, τα καροτενοειδή και οι πολυφαινόλες.

Δαμάσκηνα

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα συστατικά τους βελτιώνουν την ευαισθησία των λιποκυττάρων στην ινστουλίνη και μειώνουν τη γλυκόζη και τα τριγλυκερίδια. Είναι καλή πηγή αντιοξειδωτικών... φάτε τα ως σνακ, ρίξτε τα στα δημητριακά του πρωινού, σε φρουτοσαλάτες ή κυρίως πιάτα...  Ανακατεμένα με γιαούρτι με λίγα λιπαρά αποτελούν ένα υγιεινό επιδόρπιο.

Καρύδια

Αποτελούν πλούσια πηγή λιπαρών οξεών ωμέγα-3 ... Φτιάξτε το δικό σας μείγμα μούσλι με άφθονα καρύδια ή ρίξτε καρύδια στα δημητριακά πρωινού. Το καρυδέλαιο μπαίνει σε ντρέσινγκς... αλλά και τα καρύδια στολίζουν πολλές σαλάτες. Μελέτες αποδεικνύουν ότι 30 γραμ. καρύδια την ημέρα μειώνουν τη χοληστερόλη LDL, μειώνοντας τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής κατά 30 – 50 %. Μια ποσότητα 84 γρ. την ημέρα για 4 εβδομάδες μείωσε το συνολικό επίπεδο χοληστερόλης κατά 12% περισσότερο σε σύγκριση με μια ομάδα, που δεν έτρωγε καρύδια. 

Ντομάτες

Πλούσια πηγή λυκοπενίου, αυτής της αντιοξειδωτικής κόκκινης χρωστικής, που εκλύεται σε μεγαλύτερες ποσότητες όταν η ντομάτα μαγειρεύεται. Πίνετε χυμό ντομάτας τακτικά. Η κέτσαπ περίεχει λυκοπένιο, αλλά δεν είναι η καλύτερη πηγή γιατί καταναλώνεται σε μικρές ποσότητες και υπάρχει το πρόσθετο μειονέκτημα ότι περιέχει αλάτι. Το λυκοπένιο προστατεύει από τους θρόμβους, που συνδέονται με καρδιακές προσβολές και εγκεφαλικά επεισόδια. Ο χυμός ντομάτας προστατεύει τις αρτηρίες από βλάβες της χοληστερόλης με τις υψηλές δόσεις συμπληρωμάτων βιταμίνης Ε σε διαβητικούς Τύπου 2.

Η Ευρώπη λέει ΟΧΙ στις πλαστικές σακούλες & τα σκουπίδια

Για πρώτη φορά η ΕΕ λαμβάνει δεσμευτικά μέτρα ως προς τη χρήση της επιβλαβής πλαστικής σακούλας, καθώς η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον περιορισμό της. Σύμφωνα με τις νέες ευρωπαϊκές ρυθμίσεις μέχρι το 2025 τα κράτη μέλη δεσμεύονται να μειώσουν τη χρήση πλαστικής σακούλας σε ποσοστό της τάξεως του 80%, ενώ τους δίνεται η διακριτική ευχέρεια να επιλέξουν το προσφορότερο μέσο για να επιτύχουν τον σκοπό αυτό. Στην πράξη η απαγόρευση της πλαστικής σακούλας θα γίνει μεταβατικά, ενώ οι καταναλωτές θα πρέπει να χρησιμοποιούν ανακυκλώσιμες σακούλες ή σακούλες πολλαπλών χρήσεων στο μέλλον κι ενδέχεται η χρήση πλαστικής σακούλας να συνοδεύεται κι από χρηματική επιβάρυνση. Η βουλευτής των Ευρωπαίων Πρασίνων Μαργκρέτε Άουκεν από τη Δανία έκανε λόγο για «ιστορικό μέτρο» ως προς την αντιμετώπιση ενός θέματος με σημαντικές περιβαλλοντικές προεκτάσεις. 

Ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε εγκρίνει στους κόλπους του ψήφισμα υπέρ της απαγόρευσης της πλαστικής σακούλας, ενώ η επίτευξη συμφωνίας δεν ήταν εξαρχής εύκολη. Στόχος της ΕΕ είναι να μειωθεί η χρήση της πλαστικής σακούλας μέχρι το 2025 με στόχο κάθε Ευρωπαίος να χρησιμοποιεί 40 σακούλες κατά μέσο όρο ετησίως αντί των 176 (στατιστική έρευνα  2010). H Γερμανία εξετάζει ήδη το θέμα της πρόσθετης φορολόγησης στην τιμή της πλαστικής σακούλας χωρίς ωστόσο η γερμανική κυβέρνηση να έχει προς το παρόν συγκεκριμενοποιήσει τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσει στην κατάργηση της πλαστικής σακούλας. Αρχικά εξετάζεται το ενδεχόμενο να σταματήσει η κυκλοφορία της πλαστικής σακούλας σε μεγάλα πολυκαταστήματα και σε καταστήματα ρούχων.

Κάθε χρόνο εκατομμύρια τόνοι πλαστικών αποβλήτων καταλήγουν στους ωκεανούς, ενώ χρειάζονται έως 450 χρόνια για την πλήρη αποσύνθεσή τους. Στόχος της νέας ευρωπαϊκής οδηγίας είναι η αντιμετώπιση της αυξανόμενης ρύπανσης των θαλασσών και ωκεανών από πλαστικές σακούλες. Παράλληλα πολλά ψάρια και θαλάσσια πτηνά εγκλωβίζονται σε πλαστικές σακούλες ή δηλητηριάζονται επειδή προσπαθούν να φάνε, νομίζοντας πως είναι τροφή. 

Η πορεία διαμαρτυρίας στην Τρίπολη για τα σκουπίδια

Στην Ελλάδα τη προηγούμενη Πέμπτη πραγματοποιήθηκε πορεία αρχικά προς το δημαρχείο Τρίπολης και στην συνέχεια προς το κεντρικό κτίριο διοίκησης της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπου οι πολίτες πέταξαν σακούλες με σκουπίδια, φράζοντας κυριολεκτικά με σκουπίδια και κάδους γεμάτους με απορρίμματα τις εισόδους των δύο κτιρίων.

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας και η πορεία στους δρόμους της Τρίπολης πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης, από πολίτες που διαμαρτύρονται για την αποπνικτική κατάσταση που επικρατεί εδώ και 2,5 μήνες με τα σκουπίδια στους δρόμους της πόλης. Απλοί πολίτες μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και εκατοντάδες κάτοικοι της Τρίπολης, παρά την κακοκαιρία που επικρατούσε, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Πετρινού. Οι αγανακτισμένοι πολίτες υπογράμμισαν πως αν δεν απομακρυνθούν άμεσα τα σκουπίδια από την πόλη, οι κινητοποιήσεις θα ενταθούν και θα είναι περισσότερο δυναμικές.

Δήλωσαν πως έχει εξαντληθεί κάθε όριο ανοχής και υπομονής, με τα σκουπίδια να είναι βουνά στους δρόμους και παρά την έκτακτη ανάγκη που έχει κηρυχτεί η πόλη να μην απομακρύνονται με άμεσο κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Επίσης διαβάστηκε ψήφισμα, που έχει αποσταλεί στους υπουργούς Υγείας και Περιβάλλοντος, αλλά και στον ίδιο τον πρωθυπουργό, καλώντας τους να αναλάβουν δράση.

Τα δελφίνια και οι Έλληνες

Εδώ και 4.000 χρόνια η Ελλάδα έχει άρρηκτους δεσμούς με τα δελφίνια… τα συναντάμε σε νομίσματα, τοιχογραφίες, ψηφιδωτά... αλλά κυρίως στους μύθους μας. Ίσως κανένας άλλος λαός να μην συνδέθηκε τόσο πολύ... να μη προστάτεψε και λάτρεψε τα δελφίνια. Αυτό που τώρα εξερευνούν για τους ήχους και τις συχνότητες, που εκπέμπουν τα δελφίνια... το συναντάμε  στον Πυθαγόρα, που πειραματίστηκε με τις μελωδικές συχνότητες, τις οποίες εκπέμπουν, καθώς και σε πρακτικές έρευνες του Αριστοτέλη.  Το μαρτυρούν οι μινωικές τοιχογραφίες στην Κρήτη 2.000 χρόνια π.Χ., στη Θήρα 1.500 χρόνια π.Χ.,  οι αναφορές στους αμέτρητους μύθους και θρύλους,  που υπάρχουν για σχέση δελφινιών-ανθρώπου ή τις θεωρίες του Πλούταρχου, ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά: «Στο δελφίνι έχει δοθεί η ιδιότητα, που αναζητούν όλοι οι φιλόσοφοι: η ανιδιοτελής συμπαράσταση και φιλία».

Η πρώτη απόπειρα να εκτεθούν αιχμάλωτα δελφίνια με σκοπό τη διασκέδαση του κοινού έγινε στον Άγιο Αυγουστίνο της Φλόριντα, το 1938, και η μόδα των δελφιναρίων εξαπλώθηκε γρήγορα μετά από την μεγάλη επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς "Φλίππερ" στην Αμερική, κατά την δεκαετία 60 - 70.  Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά, που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις φάλαινες. Υπάρχουν περίπου 17 γένη δελφινιών και 40 είδη. Είναι ζώα κοινωνικά... ζουν κατά αγέλες έως δώδεκα ατόμων.... μπορεί να ενωθούν πολλές αγέλες και ο συνολικός πληθυσμός της ομάδας να φτάσει τα χίλια δελφίνια.  Ζουν σε περιοχές, όπου υπάρχει άφθονη τροφή και επικοινωνούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας σφυρίγματα, πλαταγίσματα και άλλους ήχους. Χρησιμοποιούν υπέρηχους για ηχοεντοπισμό. 

Ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία,  αφού κατέλαβε το Μαντείο των Δελφών μεταμορφώθηκε σε δελφίνι, παίρνοντας το όνομα Δελφίνιος Απόλλων. Ας μην ξεχνάμε ότι η λέξη «δέλφυς» σημαίνει «μήτρα» στα αρχαία ελληνικά και ότι το Μαντείο των Δελφών ήταν ο ομφαλός της Γης, που τον κατέκτησε ο θεός Απόλλωνας από τις ιέρειες της θεάς Γαίας, στην οποία ανήκε αυτός ο ιερός χώρος, αφού πρώτα νίκησε και σκότωσε τον φύλακα Πύθωνα.

Πασίγνωστος είναι και ο μύθος που αναφέρεται στον θεό Διόνυσο και πως δημιουργήθηκαν τα πρώτα δελφίνια: Ο θεός, όταν γύριζε από τη Νάξο, πιάστηκε αιχμάλωτος, από πειρατές που ήθελαν να τον πουλήσουν σκλάβο στα παζάρια της Ανατολής. Ο Διόνυσος όταν κατάλαβε τους σκοπούς τους...  έκανε χρήση των υπερφυσικών του δυνάμεων. Μετέτρεψε τα κουπιά του σκάφους σε φίδια, άφησε κληματαριές να φυτρώσουν από τα κατάρτια και να πνίξουν το πλοίο. Τα αμπάρια ξεχείλισαν από κρασί, ενώ εκκωφαντική, εκστασιακή μουσική από φλογέρες και κρουστά έπαιζε από το πουθενά. Οι πειρατές, αντιμέτωποι,  όπως νόμιζαν με την ίδια τους την τρέλα, πήδηξαν στη θάλασσα για να σωθούν από τον εφιάλτη. Μεταμορφώθηκαν ευθύς σε δελφίνια, που από τότε είναι αφοσιωμένα και υπηρετούν τον Βάκχο και τους οπαδούς της λατρείας του. Μύθοι με δελφίνια υπάρχουν αμέτρητοι και για τον θεό Ποσειδώνα, καθώς τον συνόδευαν.

Τα μέλη των ομάδων μπορεί να εναλλάσσονται μεταξύ τους, όμως τα δελφίνια μπορούν να οικοδομήσουν ισχυρούς προσωπικούς δεσμούς. Έτσι, θα μείνουν με τα άρρωστα ή τραυματισμένα μέλη της ομάδας, βοηθώντας τα ορισμένες φορές να κολυμπήσουν. Η αλτρουιστική αυτή συμπεριφορά δεν περιορίζεται στο είδος τους. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις δελφινιών που προστατεύουν κολυμβητές από καρχαρίες κάνοντας κύκλους γύρω τους, καθώς και δελφίνια, που βοηθούν τις φάλαινες που έχουν εξωκείλει να ξαναβρούν το δρόμο προς τα ανοιχτά.

Τα ζώα αυτά δείχνουν πολιτιστική συμπεριφορά, κάτι που έως τώρα θεωρούνταν ότι είναι αποκλειστικότητα του ανθρώπου. Το 2005 στην Αυστραλία ανακαλύφθηκε ότι το είδος Ινδίας και Ειρηνικού (Tursiops aduncus) διδάσκει στα νεαρά δελφίνια τη χρήση εργαλείων,  συγκεκριμένα κομματιών σπόγγου, που τοποθετούν στο ρύγχος τους προκειμένου να το προστατέψουν κατά το κυνήγι. Άλλο ένα τέτοιο παράδειγμα παρατηρήθηκε στα ποταμίσια δελφίνια της Βραζιλίας, όπου μια μελέτη διαπίστωσε πως τα αρσενικά δελφίνια κουβαλούν κλαδιά και κομμάτια φυτών για να εντυπωσιάσουν τα θηλυκά.

Τα δελφίνια διαθέτουν επίσης και επιθετικότητα, που εκδηλώνεται κυρίως μεταξύ των αρσενικών δελφινιών, συχνά για τους ίδιους λόγους που εμφανίζεται και στους ανθρώπους, όπως διαφωνίες μεταξύ συντρόφων ή ανταγωνισμό για κάποιο θηλυκό. Έχει παρατηρηθεί πως ο χαμένος της διαμάχης,  μπορεί να φύγει σε εξορία, αφήνοντας την ομάδα στην οποία ανήκε.

Λένε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε αρχιερέα του Ποσειδώνα στη Βαβυλώνα, τον Διονύσιο από την Ιασώ της Μιλήτου, ο οποίος, παιδί κιόλας, είχε στενές επαφές και επικοινωνία με ελεύθερα δελφίνια. Επίσης ο ίδιος ο Οδυσσέας, λέει ο Ομηρος, φορούσε φυλαχτά με το θηλαστικό αυτό και η ασπίδα του είχε κεντρικό μοτίβο ένα δελφίνι. Και αυτό γιατί, όταν ο Τηλέμαχος είχε κινδυνεύσει μικρός να πνιγεί, τα δελφίνια τον είχαν σώσει. 

Οι Έλληνες στην αρχαιότητα επέκριναν σκληρά τους «βάρβαρους» γείτονές τους, τους Θράκες, επειδή σκότωναν τα δελφίνια και εμπορεύονταν το δέρμα τους, τα δόντια τους και το λάδι που έβγαζαν από το λίπος τους. Δοσοληψίες με τους Θράκες σε «είδη δελφινιών» ήταν αυστηρώς απαγορευμένες και τιμωρούνταν με βαριές ποινές στην αρχαία Ελλάδα.

Το Taiji (太地町 Taiji-chō?) είναι μια πόλη περίπου 3.200 κατοίκων στη περιφέρεια Higashimuro District, Wakayama. Από τον 16ο–17ο αιώνα ήταν γνωστή κυρίως για το κυνήγι της φάλαινας. Πρόκειται για τη πιο επικερδής βιομηχανία αιχμαλωσίας δελφινιών και η οικονομική  απολαβή, του δίνει τη δύναμη και τους  οδηγεί στη σφαγή των δελφινιών στο Taiji. Είναι λογικό, αφού μόνο στις ΗΠΑ τα ενυδρεία δελφινιών είναι μια βιομηχανία $8.4 δις, κι ένα νεκρό δελφίνι στοιχίζει περίπου 600 δολάρια. Τα πλοιάρια περικυκλώνουν τα κοπάδια των δελφινιών και τα οδηγούν στον κόλπο, συνήθως τα χτυπάνε με κόπανους (mallets) για να τα κατευθύνουν στον  κλειστό όρμο. Μετά απλώνουν ένα δίχτυ και κλείνουν την είσοδο του κολπίσκου αιχμαλωτίζοντας τα.  Ακολουθεί η σφαγή... ενώ άλλα δελφίνια προωθούνται για αιχμαλωσία και πώληση σε διάφορα ενυδρεία και πάρκα. Επίσης μη νόμιμο είναι ότι το κρέας δελφινιών, συνήθως πακετάρεται με ετικέτες ως κρέας φάλαινας και πωλείται στην Ιαπωνία και σε άλλες χώρες της Ασίας. Το μεγαλύτερο μέρος ακόμη και τον ίδιων των Ιαπώνων δε γνωρίζει ότι το κρέας, που αγοράζει είναι κρέας δελφινιού με παραπλανητική ετικέτα. Ούτε υπάρχει ενημέρωση για τα υψηλά επίπεδα υδραργύρου, που περιέχει το κρέας των δελφινιών. Χρησιμοποιούν αυτή τη πρακτική, που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’60 ως κάποια βαθειά ιαπωνική παράδοση, που κι αυτό είναι μια παραπλάνηση και ένα ψέμα στο οποίο στηρίζονται.